வீழ்ச்சியடையும் இந்திய பிறப்பு விகிதம்

ஒரு நாட்டின் மக்கள் தொகை அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளிலும் நிலையாக இருக்க வேண்டுமானால், ஒரு தம்பதியினர் சராசரியாக 2.1 குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்க வேண்டும். இதுவே மக்கள் தொகையியல் வல்லுநர்களால் ‘மாற்று நிலை விகிதம்’ (Replacement Level) என அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால், சமீபத்திய புள்ளிவிவரங்களின்படி இந்தியாவின் சராசரி பிறப்பு விகிதம் இந்த 2.1-க்கும் கீழே (தற்போது தோராயமாக 1.9 முதல் 2.0 வரை) குறைந்துள்ளது.

இந்தியாவின் மக்கள் தொகை அசுர வேகத்தில் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்ற பொதுவான பிம்பத்திற்குப் பின்னால், ஒரு மாபெரும் சமூக, பொருளாதார மாற்றம் அமைதியாக அரங்கேறி வருகிறது என்பதையே இது காட்டுகிறது. மக்கள் தொகை வளர்ச்சி வேகம் பெருமளவு குறைந்து, எதிர்காலத்தில் அது ஒரு நிலையை அடைந்து, பின்னர் குறையத் தொடங்கும் என்பதற்கான ஆரம்பப் புள்ளி இது.

இந்தியாவின் இந்த வீழ்ச்சி ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வல்ல. உலகம் முழுவதுமே இன்று பிறப்பு விகிதம் மிக வேகமாக மாறிவருகிறது. உலக நாடுகளின் தற்போதைய புள்ளிவிவரங்களோடு இந்தியாவை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் இந்த மாற்றத்தின் தீவிரம் நமக்கு எளிதாகப் புரியும்.

உலகிலேயே மிக அதிகமான பிறப்பு விகிதத்தை ஆப்பிரிக்க நாடுகளான நைஜர் மற்றும் சாட் கொண்டுள்ளன. இங்கு ஒரு பெண்ணிற்குச் சராசரியாக 5-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் என்ற கணக்கில் பிறப்பு விகிதம் 5.6 முதல் 5.8 வரை மிக உயர்ந்து காணப்படுகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, உலகிலேயே மிகக் குறைந்த பிறப்பு விகிதத்தைக் கொண்ட நாடுகளாகக் கிழக்கு ஆசியாவின் தைவான் மற்றும் தென்கொரியா விளங்குகின்றன. இந்த நாடுகளில் பிறப்பு விகிதம் 0.65 முதல் 0.75 வரை மட்டுமே உள்ளது; அதாவது, இங்கு ஒரு பெண்ணிற்குச் சராசரியாக ஒரு குழந்தை கூட இல்லாத மிக நெருக்கடியான சூழல் நிலவுகிறது.

இந்த இரு துருவங்களுக்கு இடையில், உலகளாவிய சராசரி பிறப்பு விகிதம் தற்போது 2.2 ஆக உள்ளது. இது மக்கள் தொகையை நிலையாக வைத்திருக்கும் மாற்று நிலை வரம்பான 2.1-க்குச் சற்று மேலே இருக்கிறது. இந்த உலகச் சராசரியோடு ஒப்பிடும்போது, இந்தியா தற்போது மாற்று நிலை வரம்பிற்கும் கீழே சரிந்து 1.9 முதல் 2.0 என்ற அளவை எட்டியுள்ளது. இந்தியாவின் இந்த ஒட்டுமொத்தச் சராசரி வீழ்ச்சியடைந்து வரும் அதே வேளையில், நாட்டின் தலைநகரான டெல்லியில் இது 1.2 ஆக மிகவும் குறைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த அதிரடி மாற்றத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் மிக முக்கியமான காரணங்களையும், சமகாலச் சமூகத்தில் நாம் காணும் சில யதார்த்தமான உண்மைகளையும் சற்று விரிவாகப் பார்ப்போம்.

முந்தைய தலைமுறைகளில், ஒரு குறிப்பிட்ட வயதை எட்டியவுடன் திருமணம் என்பது ஒரு சமூகக் கடமையாக, இயல்பான அடுத்த கட்டமாகப் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் இன்றைய இளைஞர்களின் சிந்தனை முற்றிலும் வேறாக இருக்கிறது.

இன்று தங்களின் வாழ்க்கைத்துணை பற்றிய எதிர்பார்ப்புகள் மிக அதிகமாக உயர்ந்துள்ளன. கல்வித் தகுதி, பொருளாதாரச் சுதந்திரம், ஒத்துவரும் சிந்தனை, சம உரிமை எனப் பல அளவுகோல்களை எதிர்பார்ப்பதால், தங்களுக்குச் பொருத்தமான துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் இளைஞர்கள் அதிகக் கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.

இதன் விளைவாக:

தாமதமாகும் திருமணங்கள்: பொருத்தமான வரன் அமையும் வரை, 30 வயதைத் தாண்டியும் திருமணத்தைத் தள்ளிப்போடும் போக்கு பரவலாகியுள்ளது.

திருமணமே வேண்டாம் என்ற முடிவு: இன்னும் சிலர், தங்கள் சுதந்திரத்திற்கும் சுயவிருப்பங்களுக்கும் மதிப்பளிக்காத ஒரு பந்தத்திற்குள் நுழைவதை விட, திருமணமே செய்துகொள்ளாமல் தனித்து வாழ்வதே சிறந்தது (No Marriage) என்ற துணிச்சலான முடிவையும் எடுக்கிறார்கள்.

திருமணங்கள் தள்ளிப்போகும்போது அல்லது தவிர்க்கப்படும்போது, அது இயல்பாகவே நாட்டின் ஒட்டுமொத்த பிறப்பு விகிதத்தைக் குறைப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு குழந்தையைப் பெற்று, வளர்த்து, ஆளாக்குவது என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. அது ஒரு மிகப்பெரிய பொருளாதார முதலீடாகவும், பொறுப்பாகவும் மாறியுள்ளது.

நவீனச் சூழலில் குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்கான செலவுகள் (Cost of raising kids) அசுர வேகத்தில் உயர்ந்துள்ளன:

கல்வி மற்றும் மருத்துவச் செலவுகள்: தரமான பள்ளிப் படிப்பு, உயர்கல்வி மற்றும் ஆரம்பக்கட்ட மருத்துவச் செலவுகளே நடுத்தரக் குடும்பங்களின் பட்ஜெட்டைத் தலைகீழாக மாற்றிவிடுகின்றன.

வாழ்க்கைத் தரம்: குழந்தைகளுக்குச் சிறந்த வசதிகளையும், பாதுகாப்பான சூழலையும் உருவாக்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற பெற்றோரின் ஆசை, கூடுதல் நிதிச் சுமையை ஏற்படுத்துகிறது.

இந்தக் கடுமையான பொருளாதார யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்ட இன்றைய இளம் தம்பதியினர், மிகத் தீவிரமாகப் பிறப்புக் கட்டுப்பாட்டு (Birth Control) முறைகளைக் கையாள்கிறார்கள். “நிறையக் குழந்தைகளைப் பெற்று அரைகுறையாக வளர்ப்பதை விட, ஒரே ஒரு குழந்தையைப் பெற்று அதற்குச் சிறந்த எதிர்காலத்தை உருவாக்கிக் கொடுப்பதே புத்திசாலித்தனம்” என்ற எண்ணம் இன்று நகரங்கள் மட்டுமன்றி கிராமப்புறங்களிலும் பரவி வருகிறது.

பிறப்பு விகிதம் குறைவதால், இந்தியா உடனடியாக மக்கள் தொகைக் குறைவைச் சந்திக்காது. இந்தியாவில் தற்போது இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருப்பதால், இன்னும் சில தசாப்தங்களுக்கு மக்கள் தொகை மெதுவாக உயர்ந்து, பின்னர் ஒரு புள்ளியில் நிலைபெறும்.

இருப்பினும், நீண்ட கால அடிப்படையில் பார்க்கும்போது இது நாட்டின் முதியோர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கும். அதே நேரத்தில் அவர்களைத் தாங்கும் உழைக்கும் வர்க்கத்தின் அளவைக் குறைக்கும். டெல்லி போன்ற பெருநகரங்களில் பிறப்பு விகிதம் ஏற்கனவே 1.2 ஆகக் குறைந்துவிட்ட சூழலில், கல்வி மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறிய பிரிவினரிடையே இந்த மாற்றம் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தொடங்கிவிட்டது என்பது தெளிவாகிறது.

இந்தியாவின் இந்த மக்கள் தொகையியல் மாற்றம் என்பது வெறும் புள்ளிவிவரம் மட்டுமல்ல; அது மாறிவரும் நம் கலாச்சாரம், பொருளாதாரம் மற்றும் தனிமனிதச் சுதந்திரத்தின் பிரதிபலிப்பு. குடும்ப அமைப்புகளும், சமூகச் சிந்தனைகளும் காலத்திற்கேற்ப மறுவடிவமடைவதை நோக்கியே நாம் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைத் தான் இந்த மாற்றம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

சரவணகுமரன்.