நுண்ணியல் படைப்பாற்றல் கொண்டதா?

படைப்பாற்றல் என்பது வற்றாத ஊற்று அல்ல; அது அனுபவங்கள், சுய தேடல் மற்றும் தொடர் வாசிப்பு மூலம் புத்துயிர் பெற வேண்டிய ஒரு கலை என்று பாரதிதாசன், ஜெயமோகன் போன்ற ஆளுமைகளும், ஈழத்து இலக்கியத்தின் முன்னோடியான செங்கை ஆழியானும் வழிமொழிந்துள்ளனர். ஒரு எழுத்தாளன் ‘படைப்புத் தடை’யை  எதிர்கொள்ளும் போது, இன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) தொழில்நுட்பம் அவருக்கு ஒரு உந்துசக்தியாக மாற முடியுமா? ‘பெரிய மொழி மாதிரிகள்‘ (LLMs) இலக்கியத் திறன் மற்றும் கவிதை வெளிப்பாட்டுத் தன்மையை மேம்படுத்துமா?. 

OpenAI-ன் ChatGPT அறிமுகமானபோது, அதன் கவிதை இயற்றும் விதம் பெரும் வியப்பை ஏற்படுத்தியது. எதுகை, மோனையுடன் கூடிய வெண்பாக்கள் அல்லது ரைமிங் கவிதைகளை அது நொடியில் உருவாக்கியது. ஆனால், அந்த உற்சாகம் மங்கியபோது, இலக்கிய விமர்சகர்கள் ஒரு உண்மையைக் கண்டறிந்தனர்: AI-ன் கவிதைகள் பெரும்பாலும் இயந்திரத்தனமாகவும், “மௌனத்தின் இறக்கைகள்”, “துக்கத்தின் பெருங்கடல்கள்” போன்ற தேய்ந்துபோன உருவகங்களைக் கொண்ட பொதுவான வரிகளாகவும் இருந்தன. சமகாலப் படைப்பு இலக்கியத்திற்குத் தேவையான தனித்துவமான உணர்ச்சித் ததும்பல் அவற்றில் குறைவாகவே தென்பட்டது.

திருவள்ளுவர், படைப்பாற்றல் முடங்கும் நிலையைச் “சொற்கள் மற்றும் அர்த்தங்களுடன் போராடும் நிலை” என ஒருவகையில் சுட்டுகிறார். இத்தகைய தருணங்களில், AI ஒரு சிறந்த ‘படைப்புத் தோழனாக’  செயல்பட முடியும். அது மனிதனின் கற்பனைக்கு மாற்றாக அன்றி, ஒரு தூண்டுதலாகவோ (Prompts), கருப்பொருள் பரிந்துரைகளை வழங்கும் கருவியாகவோ அமையும் போது அதன் மதிப்பு கூடுகிறது. ஆனால், இதற்கு அந்த AI மாதிரிகள் குறிப்பிட்ட இலக்கியப் பாணிகளுடனும், கலாச்சார எதிர்பார்ப்புகளுடனும் ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

சமகாலக் கவிதை எழுத்துக்கு AI-யைப் பயிற்றுவிப்பதில் உள்ள மிகப்பெரிய சிக்கல் ‘கவிதை’ என்பதற்கான வரையறைதான். பாரம்பரியக் கவிதைகள் இலக்கணம் மற்றும் யாப்பு நெறிகளுக்கு உட்பட்டவை. ஆனால், இன்றைய ‘புதுக்கவிதைகள்’ தாளம், வரி முறிவு மற்றும் நுட்பமான உணர்ச்சிகளை நம்பியுள்ளன.

AI உருவாக்கிய ஒரு கதை அல்லது கட்டுரையை மதிப்பீடு செய்ய BLEU, ROUGE போன்ற அளவீடுகள் உள்ளன. ஆனால், கவிதையின் ஆழத்தை, அதன் கலாச்சாரச் சூழலை அளவிட இக்கருவிகளால் முடிவதில்லை.

ஜப்பானிய ‘ஹைக்கூ’ (Haiku) ‘மினிமலிசம்’ எனும் எளிமையை நம்புகிறது. ஆனால் ஷேக்ஸ்பியரின் ‘சொனட்டுகள்’ (sonnet) விரிவான உருவகங்களை நம்புகின்றன. இந்த இருவேறு துருவங்களையும் ஒரே மாதிரியான AI பயிற்சியால் ஈடுகட்ட முடியாது.

ஆங்கில இலக்கிய வரலாற்றை நோக்கினால், ‘பியோவுல்ஃப்’ ((Beowulf) காலத்து காவிய வசனங்கள் முதல் இன்றைய இன்ஸ்டாகிராம் (Instagram) கவிதைகள் வரை கவிதையின் வடிவம் தொடர்ந்து பரிணமித்து வந்துள்ளது.

வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் கவிதை என்பது “மனிதர்களின் இயல்பான மொழியில்” இருக்க வேண்டும் என்றார்.சமகாலக் கவிஞர்களான லூயிஸ் குளுக் (Louise Glück) மற்றும் ரூபி கவுர் (Rupi Kaur) ஆகியோர் பாரம்பரியக் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்து, அப்பட்டமான உணர்ச்சிகளுக்கும் காட்சிப் பாணிகளுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றனர்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இன்றைய AI மாதிரிகள் (GPT-3.5/4 போன்றவை) இன்னும் 90% கவிதைகளை ரைமிங் பாணியிலேயே உருவாக்குகின்றன. சமகால நவீனக் கவிதைகளை உருவாக்குவதில் இவை இன்னும் பின்தங்கியே உள்ளன.

மருத்துவம் அல்லது நிதித்துறைக்கெனத் தனித்துவமான AI மாதிரிகள் உருவாக்கப்படுவது போல, இலக்கியப் படைப்பாற்றலுக்கென ‘பாணி-குறிப்பிட்ட’ (Style-specific) மாதிரிகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஜப்பானிய ஹைக்கூவிற்கோ அல்லது தமிழின் சங்க இலக்கியத்திற்கோ எனத் தனித்தனியான தரவுத்தொகுப்புகள் (Datasets) மூலம் பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும். வெறும் சொற்களின் ஒற்றுமையை மட்டும் பார்க்காமல், கவிதையின் ஓசை நயம் (Cadence), குறியீட்டு அடர்த்தி மற்றும் ஒலிப்பு முறைகளை மதிப்பிடும் கருவிகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது மனிதப் படைப்பாற்றலை அழிக்கும் சக்தியல்ல; மாறாக அது சரியான முறையில் செதுக்கப்பட்டால், எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு நவீன உளி போல உதவும். படைப்பாற்றல் என்பது மொழிகளின் சங்கமம் மட்டுமல்ல, அது கலாச்சாரத்தின் ஆழமான வெளிப்பாடு. AI மாதிரிகள் இந்தத் தத்துவார்த்தப் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ளும் போது மட்டுமே, அவை படைப்பு எழுத்தில் உண்மையான தேர்ச்சியைப் பெற முடியும்.

• யோகி.