தாவர மருந்துகள்

விலங்குகள் ‑ தாவரங்களைக் கொண்டு சுயமாக மருந்து எடுத்துக்கொள்கின்றன − இந்த நடத்தையை மக்கள் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கவனித்து, பின்பற்றி வருகின்றனர்.

சமீபத்தில் சுமத்ராவில் ஒரு காட்டு ஓராங்குட்டான், மற்றொரு ஆண் ஓராங்குட்டானுடன் சண்டையிட்டதால் முகத்தில் காயமடைந்தபோது, அதைக் கண்காணித்து வந்த விஞ்ஞானிகளின் கவனத்தை ஈர்க்கும் ஒரு செயலைச் செய்தது.

அந்த விலங்கு, பொதுவாகக் குரங்குகளால் உண்ணப்படாத ஒரு தாவரமான ‘லியானா’ கொடியின் இலைகளை மென்றது. பல நாட்களாக, அந்த ஒராங்குட்டான் அதன் சாற்றைத் தனது காயத்தில் கவனமாகப் பூசி, பின்னர் மென்ற ‘லியானா’ இலைகளைக் கொண்டு ஒரு பசையை அதன் மீது பூசியது. அந்தக் காயம் ஒரு மங்கலான தழும்புடன் மட்டுமே குணமடைந்தது. அது தேர்ந்தெடுத்த அந்த வெப்பமண்டலத் தாவரம் பாக்டீரியா எதிர்ப்பு மற்றும் ஆக்ஸிஜனேற்ற எதிர்ப்புப் பண்புகளைக் கொண்டுள்ளதுடன், வலி, காய்ச்சல், இரத்தப்போக்கு மற்றும் அழற்சி ஆகியவற்றைக் குறைக்கும் என்றும் அறியப்படுகிறது.

இந்த வியக்கத்தக்க கதை உலகெங்கிலும் உள்ள ஊடகங்களால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. நேர்காணல்களிலும், தங்களின் ஆய்வுக் கட்டுரையிலும், விஞ்ஞானிகள், உயிரியல் ரீதியாகச் செயல்படும் ஒரு தாவரத்தைக் கொண்டு “ஒரு காட்டு விலங்கு காயத்திற்குச் சிகிச்சை அளித்த, முறையாக ஆவணப்படுத்தப்பட்ட முதல் நிகழ்வு” இது என்று குறிப்பிட்டனர். இந்தக் கண்டுபிடிப்பு, “மனித காயப் பராமரிப்பின் தோற்றம் குறித்த புதிய கண்ணோட்டங்களை வழங்கும்.”

ஓராங்குட்டானின் நடத்தை பரிச்சயமானதாகத் தோன்றியது. கிரேக்கர்களும் ரோமானியர்களும் தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகளைப் பற்றி என்ன அறிந்திருந்தார்கள் என்பதை ஆராயும் ஒரு பண்டைய அறிவியல் வரலாற்றாசிரியர் என்ற முறையில், அரிஸ்டாட்டில், மூத்த பிளினி, ஏலியன் மற்றும் பழங்காலத்தைச் சேர்ந்த பிற இயற்கையியலாளர்கள் பதிவுசெய்த இது போன்ற நிகழ்வுகள் எனக்கு நினைவூட்டப்பட்டன. பண்டைய காலம் முதல் இடைக்காலம் வரையிலான குறிப்பிடத்தக்க பதிவுகளின் தொகுப்பு, பல்வேறு விலங்குகள் சுயமாக மருந்து எடுத்துக்கொண்டதை விவரிக்கிறது. அந்த விலங்குகள் நோய்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்கவும், ஒட்டுண்ணிகளை விரட்டவும், விஷங்களை செயலிழக்கச் செய்யவும், காயங்களை ஆற்றவும் தாவரங்களைப் பயன்படுத்தின.

விலங்கு மருத்துவ அறிவு (zoopharmacognosy) என்ற சொல் 1987-ல் உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரோமானிய இயற்கை வரலாற்று அறிஞரான பிளினி சுட்டிக்காட்டியது போல, பல விலங்குகள் மனிதர்களுக்குப் பயனுள்ள மருத்துவக் கண்டுபிடிப்புகளைச் செய்துள்ளன. உண்மையில், நவீன மருந்துகளில் பயன்படுத்தப்படும் ஏராளமான மருத்துவத் தாவரங்கள், விலங்குகள் தாவரங்களைப் பயன்படுத்துவதைக் கவனித்து அவற்றைப் பின்பற்றிய பழங்குடி மக்களாலும் கடந்தகாலப் பண்பாடுகளாலும் முதன்முதலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.

விலங்குகளைப் பார்ப்பதன் மூலம் நீங்கள் கற்றுக்கொள்ளக்கூடியவை

விலங்குகள் சுயமாக மருந்து உட்கொள்வதற்கான சில ஆரம்பகால எழுத்துப்பூர்வ எடுத்துக்காட்டுகள், கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த அரிஸ்டாட்டிலின் “விலங்குகளின் வரலாறு” என்ற நூலில் காணப்படுகின்றன. உதாரணமாக, நாய்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கும்போது, அநேகமாக உடலைத் தூய்மைப்படுத்தவும் குடற்புழுக்களை நீக்கவும் புல்லை உண்ணும் நன்கு அறியப்பட்ட பழக்கத்தைக் குறிப்பிடலாம்.

குளிர்கால உறக்கத்திற்குப் பிறகு, கரடிகள் காட்டுப் பூண்டைத் தங்கள் முதல் உணவாக நாடுகின்றன என்று அரிஸ்டாட்டில் குறிப்பிட்டார். நீண்ட குளிர்கால உறக்கத்திற்குப் பிறகு தேவைப்படும் ஆரோக்கிய ஊட்டச்சத்துக்களான வைட்டமின் சி, இரும்புச்சத்து மற்றும் மெக்னீசியம் ஆகியவை அதில் நிறைந்துள்ளன. அதன் இலத்தீன் பெயர் இந்த நாட்டுப்புற நம்பிக்கையைப் பிரதிபலிக்கிறது: Allium ursinum என்பதற்கு “கரடி அல்லி” என்று பொருள், மேலும் பல மொழிகளில் உள்ள பொதுவான பெயர் கரடிகளையே குறிக்கிறது.

வேட்டைக்காரனின் அம்பால் காயமடைந்த ஆண் கலைமானின் இடைக்காலப் படம்; அதே சமயம், காயமடைந்த ஒரு பெண் கலைமானும் ‘டிட்டானி’ எனும் மூலிகையை உண்பதால், அந்த அம்பு வெளியே வந்துவிடுகிறது.

ஒரு வேட்டைக்காரன் தான் வேட்டையாடிய விலங்கின் மீது பல அம்புகளை எய்யும்போது, காயமடைந்த பெண் மான் ஒன்று வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் சில டிட்டானி செடிகளை மேய்கிறது.

அம்பு காயங்களுக்கு சிகிச்சையளிக்க டிட்டானி (காட்டு ஓரிகானோ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) பயன்படுத்தப்பட்டது, காயமடைந்த மான்கள் அந்த மூலிகையை மேய்வதைக் கண்டதிலிருந்து உருவானது என்று பிளினி விளக்கினார். அரிஸ்டாட்டில் மற்றும் டியோஸ்கோரிடிஸ் ஆகியோர் இந்தக் கண்டுபிடிப்பிற்கு காட்டு ஆடுகளே காரணம் என்று கூறினர். வெர்ஜில், சிசரோ, புளூடார்க், சோலினஸ், செல்சஸ் மற்றும் கேலன் ஆகியோர், டிட்டானிக்கு அம்பின் முனையை வெளியேற்றி காயத்தை மூடும் திறன் இருப்பதாகக் கூறினர். டிட்டானியின் அறியப்பட்ட பல தாவர வேதிப் பண்புகளில் கிருமிநாசினி, அழற்சி எதிர்ப்பு மற்றும் இரத்த உறைவு விளைவுகள் அடங்கும்.

பிளினியின் கூற்றுப்படி, நச்சுத் தாவரங்களுக்கு மாற்று மருந்தாக காட்டு கூனைப்பூக்களையும் மான்கள் அறிந்திருந்தன. அதன் இலைகள் குமட்டல் மற்றும் வயிற்றுப் பிடிப்புகளைத் தணித்து, கல்லீரலைப் பாதுகாக்கின்றன. சிலந்திக் கடியிலிருந்து தங்களைக் குணப்படுத்திக்கொள்ள, கடற்கரையில் ஒதுங்கிய நண்டுகளை மான்கள் உண்டதாகவும், நோய்வாய்ப்பட்ட ஆடுகளும் அவ்வாறே செய்ததாகவும் பிளினி எழுதியுள்ளார். குறிப்பிடத்தக்க வகையில், நண்டு ஓடுகளில் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை அதிகரிக்கும் கைட்டோசான் உள்ளது.

பசுமையான இலைகளில் மறைந்திருந்த பச்சோந்திகளை யானைகள் தற்செயலாக விழுங்கியபோது, பல்லிகளிடம் காணப்படும் சால்மோனெல்லா கிருமியை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு இயற்கையான நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பியான ஆலிவ் இலைகளை அவை உண்டன. அண்டங்காக்கைகள் பச்சோந்திகளை உண்கின்றன, ஆனால் பின்னர் அந்தப் பல்லிகளின் நச்சுத்தன்மையை முறியடிக்க பிரியாணி இலைகளை உட்கொள்கின்றன என்று பிளினி கூறினார். பாக்டீரியா எதிர்ப்புத் தன்மை கொண்ட பிரியாணி இலைகள் வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் இரைப்பை குடல் கோளாறுகளைத் தணிக்கின்றன. கருங்குருவிகள், கவுதாரிகள், நீலக்குருவிகள் மற்றும் புறாக்களும் செரிமானப் பிரச்சனைகளுக்காக பிரியாணி இலைகளை உண்கின்றன என்று பிளினி குறிப்பிட்டார்.

1600-களில் எழுதப்பட்ட ஒரு விலங்குத் தொகுப்பின் சித்திரத்தில், ஒரு கீரி ரூ செடியின் கச்சையை அணிந்தபடி ஒரு புழுவைத் தாக்குகிறது.

காயங்கள் மற்றும் பாம்புக்கடிகளுக்கு எதிராகப் போராட, கீரிகள் ரூ எனும் பசுமை மாறாத் தாவரத்தில் உருளுவதாகக் கூறப்படுகிறது. புதிய ரூ நச்சுத்தன்மை வாய்ந்தது. அதன் மருத்துவப் பயன் தெளிவாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் உலர்ந்த தாவரம் பல பாரம்பரிய நாட்டு மருந்துகளில் சேர்க்கப்படுகிறது. தகைவிலான் பறவைகள், தங்கள் குஞ்சுகளின் கண்களுக்குப் பற்றுக்கட்டுவதற்காக செலண்டைன் என்ற மற்றொரு நச்சுத் தாவரத்தைச் சேகரிக்கின்றன. குளிர்கால உறக்கத்திலிருந்து வெளிவரும் பாம்புகள் பெருஞ்சீரகச் செடியில் தங்கள் கண்களைத் தேய்க்கின்றன. பெருஞ்சீரகக் கிழங்குகளில், திசுப் பழுதுபார்ப்பையும் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியையும் ஊக்குவிக்கும் சேர்மங்கள் உள்ளன.

கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த இயற்கை அறிஞரான ஏலியனின் கூற்றுப்படி, எகிப்தியர்கள் தங்கள் மருத்துவ அறிவின் பெரும்பகுதியை விலங்குகளின் ஞானத்திலிருந்து பெற்றனர். யானைகள் ஈட்டிக் காயங்களுக்கு ஆலிவ் பூக்களையும் எண்ணெயையும் கொண்டு சிகிச்சை அளித்ததை ஏலியன் விவரித்தார். மேலும், நாரைகள், கவுதாரிகள் மற்றும் புறாக்கள் ஓரிகானோ இலைகளை நசுக்கி, அதன் பசையைக் காயங்களில் பூசியதையும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

விலங்குகளின் மருத்துவ முறைகள் பற்றிய ஆய்வு இடைக்காலத்திலும் தொடர்ந்தது. 12 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆங்கில விலங்கு அறிவுத் தொகுப்பான ‘அபெர்டீன் பெஸ்டியரி’யில் உள்ள ஒரு உதாரணம், கரடிகள் புண்களின் மீது முல்லின் செடியைப் பூசுவதைப் பற்றிக் கூறுகிறது. நாட்டுப்புற மருத்துவம், இந்த பூக்கும் செடியில் உள்ள அழற்சி எதிர்ப்பு வேதிப்பொருட்களின் உதவியால், வலியைத் தணிக்கவும், தீக்காயங்களையும் காயங்களையும் குணப்படுத்தவும் இதனைப் பரிந்துரைக்கிறது.

‘இப்னு அல்-துரைஹிமின்’ 14 ஆம் நூற்றாண்டு கையெழுத்துப் பிரதியான “விலங்குகளின் பயன்” என்ற நூலில், மற்றொரு அழற்சி எதிர்ப்புப் பொருளான மஞ்சளைக் கொண்டு தகைவிலான் பறவைகள் குஞ்சுகளின் கண்களைக் குணப்படுத்தியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், சுமத்ரா ஒராங்குட்டான் கொடியை மென்று காயங்களில் பூசுவதைப் போலவே, காட்டு ஆடுகளும் ஸ்பாக்னம் பாசியை மென்று பூசுகின்றன என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். ஸ்பாக்னம் பாசிப் பூச்சுகள் பாக்டீரியாக்களை செயலிழக்கச் செய்து, நோய்த்தொற்றை எதிர்த்துப் போராடுகின்றன.

இயற்கையின் மருந்தியல் தொகுப்பு

நிச்சயமாக, இந்த நவீன காலத்திற்கு முந்தைய அவதானிப்புகள் நாட்டுப்புற அறிவாக இருந்தன, முறையான அறிவியலாக அல்ல. ஆனால் இந்தக் கதைகள், உயிரியல் செயல்பாடுள்ள தாவரங்களைக் கொண்டு பல்வேறு விலங்கு இனங்கள் தங்களைத் தாங்களே குணப்படுத்திக் கொள்வதை நீண்டகாலமாகக் கவனித்து, அவற்றைப் பின்பற்றியதை வெளிப்படுத்துகின்றன. இன்று பாரம்பரிய பழங்குடி இனத்தாவரவியல் உயிர்காக்கும் மருந்துகளுக்கு வழிவகுப்பதைப் போலவே, பண்டைய மற்றும் இடைக்காலக் கூற்றுகளை அறிவியல் ரீதியாகச் சோதிப்பது புதிய சிகிச்சைத் தாவரங்களின் கண்டுபிடிப்புகளுக்கு வழிவகுக்கக்கூடும்.

விலங்குகள் சுயமாக மருந்து எடுத்துக்கொள்வது, வேகமாக வளர்ந்து வரும் ஒரு அறிவியல் துறையாக உருவெடுத்துள்ளது. பறவைகள், எலிகள் முதல் முள்ளம்பன்றிகள், சிம்பன்சிகள் வரையிலான விலங்குகள், பலவிதமான மருத்துவப் பொருட்களை வேண்டுமென்றே பயன்படுத்துவதை ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். ஒரு வியப்பான அவதானிப்பு என்னவென்றால், சிட்டுப்பறவைகளும் சிட்டுக்குருவிகளும் சிகரெட் துண்டுகளைச் சேகரிக்கின்றன. அதிலுள்ள நிக்கோட்டின், பறவைக் கூடுகளில் உள்ள உண்ணிகளைக் கொல்கிறது. சில கால்நடை மருத்துவர்கள், நோய்வாய்ப்பட்ட நாய்கள், குதிரைகள் மற்றும் பிற வீட்டு விலங்குகளை, பல்வேறு தாவரச் சேர்மங்களை முகர்ந்து பார்ப்பதன் மூலம், தங்களுக்குத் தேவையான மருந்துகளைத் தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளவும் அனுமதிக்கின்றனர்.

மர்மங்கள் நீடிக்கின்றன. எந்தத் தாவரங்கள் நோய்களைக் குணப்படுத்துகின்றன, காயங்களை ஆற்றுகின்றன, ஒட்டுண்ணிகளை விரட்டுகின்றன அல்லது வேறு விதங்களில் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்துகின்றன என்பதை விலங்குகள் எப்படி உணர்கின்றன என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அவை குறிப்பிட்ட உடல்நல நெருக்கடிகளுக்கு வேண்டுமென்றே பதிலளிக்கின்றனவா? மேலும், அவற்றின் மருத்துவ அறிவு எவ்வாறு மற்ற விலங்குகளுக்குக் கடத்தப்படுகிறது? நமக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக விலங்குகள் சுயமாக மருந்து எடுத்துக்கொள்வதைக் கவனிப்பதன் மூலம், நாம் மனிதர்கள் குணப்படுத்தும் இரகசியங்களைக் கற்று வருகிறோம் என்பதுதான்.

இந்திய,இலங்கை மண்ணில் ஆயுர்வேதம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்தது, எமது உணவே மருத்துவம், நாம் இதை பிற உயிரனங்களில் இருந்து பின்பற்றினோம் என்பதில் ஐயமே இல்லை.

 

–    யோகி