அமெரிக்காவிற்கு இந்தியக் குடியேற்றவாசிகள் தேவை!

தொழில்நுட்பம் மற்றும் மருத்துவம் ஆகிய நாட்டின் மிக முக்கியமான இரண்டு துறைகளின் வளர்ச்சிக்கு, இந்தியர்களின் திறமையும் லட்சியமும் ஆற்றலும் பெரும் பங்காற்றியுள்ளன.

வெற்றிகரமான இந்திய அமெரிக்க CEO-க்கள், தொழில்முனைவோர் அல்லது விஞ்ஞானிகள் பலரிடம், அமெரிக்காவில் அவர்கள் எவ்வாறு வெற்றிபெற்றார்கள் என்று கேட்டுப் பாருங்கள். அவர்கள் அளிக்கும் பதில் இதுவாகத்தான் இருக்கும்: அவர்களுடைய திறமையும் உழைப்பும் ஒருபுறமிருக்க, அமெரிக்காவும் அவர்களுடைய வெற்றிக்கு ஒரு முக்கியக் காரணம். தகுதிக்கும் திறமைக்கும் உரிய அங்கீகாரம் அளித்து, உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் லட்சியமும் திறமையும் கொண்டவர்களை ஈர்க்கும் பொருளாதார மற்றும் கலாச்சாரச் சூழலை அமெரிக்கா உருவாக்கியிருந்தது.

இந்திய அமெரிக்கர்கள், அமெரிக்காவில் அதிக வருமானம் ஈட்டும் மற்றும் உயர்ந்த கல்வித்தகுதி கொண்ட சமூகக் குழுக்களில் ஒன்றாக உள்ளனர். மற்ற புலம்பெயர்ந்த சமூகங்களிலிருந்து அவர்களை வேறுபடுத்துவது, ஒரே தலைமுறைக்குள் அவர்கள் அடைந்துள்ள முன்னேற்றம். இந்திய அமெரிக்கர்களின் சராசரிக் குடும்ப ஆண்டு வருமானம் 1,51,200 டாலர்கள். வெள்ளை அமெரிக்கர்களின் சராசரி வருமானம் 92,530 டாலர்கள் மட்டுமே. அமெரிக்காவில் 25 வயதுக்கு மேற்பட்ட இந்திய அமெரிக்கர்களில் சுமார் முக்கால்வாசிப் பேர் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றவர்கள். இதுவே தேசிய சராசரியில் 38 சதவீதமாக உள்ளது. ஏறத்தாழப் பாதிப் பேர் முதுகலை அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பட்டங்களைப் பெற்றுள்ளனர். அவர்களுடைய வறுமை விகிதம் வெறும் 6 சதவீதம் மட்டுமே; இது அமெரிக்காவின் இனக்குழுக்களிலேயே மிகக் குறைவான விகிதங்களில் ஒன்றாகும். இந்திய அமெரிக்கர்கள் கடினமாக உழைப்பவர்களாகவும் சட்டத்தை மதிப்பவர்களாகவும் அறியப்படுகின்றனர்.

‘மாதிரி சிறுபான்மையினர்’ (Model Minority) அல்லது ‘தொழில்நுட்பத் துறையின் புதிய ஜாம்பவான்கள்’ என்று அழைக்கப்படுவதற்குப் பழக்கப்பட்ட இந்திய அமெரிக்கச் சமூகத்திற்கு, அண்மைக்காலமாக அதிகரித்து வரும் இந்திய எதிர்ப்புப் பேச்சுகளும் வெறுப்புணர்வும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளன. X, YouTube, Reddit போன்ற இணையதளங்களிலும் சமூக ஊடகத் தளங்களிலும் இத்தகைய கருத்துகள் பரவலாகக் காணப்படுகின்றன.

Stop AAPI Hate அமைப்பின் தகவலின்படி, அமெரிக்காவில் வசிக்கும் தெற்காசியப் பெரியவர்களில் ஏறத்தாழப் பாதிப் பேர் 2025ஆம் ஆண்டில் மட்டும் இன அடிப்படையிலான வெறுப்புச் செயல்களால் குறிவைக்கப்பட்டதாகத் தெரிவித்துள்ளனர். 2023 முதல் 2025 வரையிலான காலகட்டத்தில், இணையத்தில் தெற்காசியர்களுக்கு எதிரான அவதூறுப் பேச்சுகளின் பயன்பாடு 109 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது.

டிரம்ப் நிர்வாகமும் இந்தியக் குடியேற்றவாசிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளைத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. அமெரிக்காவில் சட்டபூர்வமாகப் பணிபுரிவதற்கான முக்கியமான வழிகளில் ஒன்றான H-1B விசா திட்டத்தைக் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்த அது முயன்று வருகிறது. இந்த விசா பெறுபவர்களில் சுமார் 70 சதவீதம் பேர் இந்தியர்கள். ஜனாதிபதி டிரம்ப் விதித்த 1,00,000 டாலர் விசாக் கட்டணத்தை இரண்டு வெவ்வேறு நீதிபதிகள் தடுத்திருந்தபோதிலும், பெரிய தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் மற்றும் அவுட்சோர்சிங் நிறுவனங்களில் H-1B விண்ணப்பங்கள் 92 சதவீதம் குறைந்துள்ளதாக நிர்வாகம் தெரிவித்துள்ளது. இதனைத் தனது நடவடிக்கையின் வெற்றியாகவும் அது கருதுகிறது.

இந்தியக் குடியேற்றவாசிகள் அமெரிக்காவைச் சிறந்த நாடாக மாற்றுவதற்குப் பெரிதும் உதவியுள்ளனர். அமெரிக்காவிற்கு நீண்ட காலமாக இந்தியக் குடியேற்றவாசிகள் தேவைப்பட்டுள்ளனர்; இன்றும் தேவைப்படுகின்றனர். ஆனால், இந்திய அமெரிக்கர்களின் மகத்தான பங்களிப்பைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள், குடியேற்றத்திற்கான கதவுகளை மூடிவிடுவதோடு, ஏற்கெனவே அமெரிக்காவில் வாழும் இந்தியர்களிடமும் பகைமையை வளர்க்கிறார்கள்.

1960ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்கக் குடியேற்றவாசிகளில் 75 சதவீதத்தினர் ஐரோப்பிய நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர். ஆனால், 2010ஆம் ஆண்டில் இந்த நிலை தலைகீழாக மாறியது. அப்போது அமெரிக்கக் குடியேற்றவாசிகளில் ஐரோப்பியர்களின் பங்கு வெறும் 12 சதவீதமாகக் குறைந்திருந்தது.

அமெரிக்க மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்புத் துறையின் தரவுகளின்படி, 1990ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை பத்து லட்சத்திற்கும் குறைவாக இருந்தது. அடுத்த பத்தாண்டுகளில், Y2K கணினிப் பிரச்சினையைச் சமாளிப்பதற்காகப் பொறியாளர்கள் அதிக அளவில் பணியமர்த்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, இந்த எண்ணிக்கை இரட்டிப்பானது. இன்று சுமார் 52 லட்சம் இந்தியர்கள் அமெரிக்காவில் வாழ்கின்றனர். இவர்களில் 60 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர் இந்தியாவில் பிறந்தவர்கள். அமெரிக்க மக்கள் தொகையில் அவர்கள் வெறும் 1.5 சதவீதத்தினராக இருந்தாலும், மிகக் குறுகிய காலத்தில் அவர்கள் அடைந்துள்ள வெற்றி அவர்களைப் பரவலாக அறியப்பட்டவர்களாக மாற்றியுள்ளது. அதே நேரத்தில், இந்தத் தனித்துவமான அடையாளமும் தெரிவுநிலையும் அவர்களை வெறுப்பின் இலக்குகளாகவும் மாற்றியுள்ளன.

இந்தியாவில் பிறந்தவர்கள் Google, Microsoft, IBM, Adobe போன்ற பல முன்னணி தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் தலைமைப் பொறுப்புகளை வகித்து வருகின்றனர். செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் நடைபெறும் பணிநீக்கங்கள் குறித்த சிலருடைய கோபத்திற்கும் இவர்கள் இலக்காகியுள்ளனர்.

அரசியல் துறையிலும் ரோ கண்ணா, விவேக் ராமசாமி, கமலா ஹாரிஸ், ஸோஹ்ரான் மம்தானி போன்ற இந்தியப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்டவர்களின் வளர்ச்சி, இணையத்திலும் நேரடியாகவும் அவர்களுக்கு எதிரான வெறுப்புணர்வைத் தூண்டியுள்ளது. அமெரிக்கா மாறிவரும் விதம் குறித்து சில அமெரிக்கர்களிடம் நிலவும் அச்சமும் அமைதியின்மையும் இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். அமெரிக்கக் கனவு இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதற்கான நம்பிக்கையான அடையாளமாக இந்தியர்களின் வெற்றியைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, நாட்டின் முக்கியப் பொறுப்புகளில் இந்தியர்கள் இருப்பதை அவர்கள் ஓர் அச்சுறுத்தலாகக் கருதுகின்றனர்.

குடியேற்ற அரசியல் என்பது வரலாறு முழுவதும் இனப் பாகுபாட்டுடன் பின்னிப் பிணைந்த ஒன்றாகவே இருந்து வந்துள்ளது.

1850களில் அமெரிக்காவின் சுரங்கங்கள், பண்ணைகள் மற்றும் ரயில்பாதைகளில் பணிபுரிவதற்காகச் சீனத் தொழிலாளர்கள் அதிக அளவில் அமெரிக்காவிற்கு அழைத்து வரப்பட்டனர். ஆனால், 1870களில் பொருளாதார மந்தநிலை ஏற்பட்டபோது, ‘அவர்கள் நமது வேலைகளைப் பறித்துக்கொள்கிறார்கள்’ என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. இன்றும் நாம் கேட்கும் அதே முழக்கம் அன்றும் ஒலித்தது. அதன் விளைவாக, 1882ஆம் ஆண்டில் சீனக் குடியேற்றத்தைத் தடைசெய்யும் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. இந்தச் சட்டம் அடுத்த 60 ஆண்டுகளுக்கு சீனக் குடியேற்றத்தைக் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தியது.

ஜப்பானியர்களும் பின்னர் கொரியத் தொழிலாளர்களும் இதேபோன்ற இனவெறியையும் எதிர்ப்பையும் எதிர்கொண்டனர். 1917ஆம் ஆண்டின் குடியேற்றச் சட்டம், ‘ஆசியத் தடை மண்டலச் சட்டம்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இந்தச் சட்டம் ஆசியாவின் பெரும்பாலான பகுதிகளிலிருந்து குடியேற்றத்தைத் திறம்படத் தடை செய்தது.

ஆசியர்களை மட்டுமல்லாமல், இத்தாலியர்கள் மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பிய யூதர்கள் போன்ற அன்றைய காலகட்டத்தில் ‘விரும்பத்தகாதவர்கள்’ என்று கருதப்பட்ட வெள்ளையர் அல்லாத அல்லது வேறுபட்ட ஐரோப்பியப் பின்னணியைக் கொண்ட குடியேற்றவாசிகளையும் அமெரிக்கா குறிவைத்தது. இவ்வாறு இனவெறியும் பாகுபாடும் அமெரிக்கக் குடியேற்றக் கொள்கையில் நீண்ட காலமாகவே இடம்பெற்று வந்துள்ளன. 1910ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவின் மொத்த மக்கள்தொகையில் வெளிநாட்டில் பிறந்தவர்களின் பங்கு 14.7 சதவீதமாக இருந்தது. 1960ஆம் ஆண்டில் அது 5.4 சதவீதமாகக் குறைந்தது.

1965ஆம் ஆண்டில் குடியேற்றம் மற்றும் குடியுரிமைச் சட்டம் (Immigration and Nationality Act) பழைய குடியேற்றக் கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்தியது. நாட்டில், குறிப்பாக அறிவியல், தொழில்நுட்பம், பொறியியல் மற்றும் கணிதம் (STEM) சார்ந்த துறைகளில், திறமையான பணியாளர்களுக்கான தேவை அதிகரித்திருந்ததே இதற்கு முக்கியக் காரணமாகும். இந்த மாற்றத்திற்கு இரண்டு முக்கியமான முன்னேற்றங்கள் அடிப்படையாக அமைந்தன.

முதல் முன்னேற்றம்: ஸ்புட்னிக் செயற்கைக்கோள்.

1957ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் உலகின் முதல் செயற்கைக்கோளான ஸ்புட்னிக்கை விண்ணில் செலுத்தியது. இதனால் அதிர்ச்சியடைந்த அமெரிக்கா, பனிப்போரில் பின்தங்கிவிடக் கூடாது என்ற அச்சத்தில் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் பெருமளவில் முதலீடு செய்யத் தொடங்கியது. உயர்தர ஆராய்ச்சிப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு அதிக நிதி ஒதுக்கப்பட்டது.

1960களில் இந்தப் போட்டி மேலும் தீவிரமடைந்தது. ஆனால், அமெரிக்காவில் போதுமான எண்ணிக்கையில் பொறியாளர்கள் இல்லை. எனவே, வெளிநாடுகளிலிருந்து திறமையான பொறியாளர்களை ஆட்சேர்ப்பு செய்யத் தொடங்கியது.

இதற்கிடையில், இந்தியாவும் வெளிநாட்டுப் பங்காளிகளின் உதவியுடன் இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகங்கள் (IITs) எனப்படும் உலகத்தரம் வாய்ந்த பொறியியல் கல்வி நிறுவனங்களை உருவாக்கத் தொடங்கியிருந்தது. இந்நிறுவனங்களில் பயிற்சி பெற்ற, ஆங்கிலத்தில் சரளமாகப் பேசக்கூடிய திறமையான பொறியாளர்கள் அமெரிக்காவின் தேவைக்கேற்ப பட்டம் பெற்று வெளியேறத் தொடங்கினர்.

இந்தியாவில் பயிற்சி பெற்ற பொறியாளர்கள் நாட்டின் சொந்த வளர்ச்சிக்குப் பங்களிப்பார்கள் என்று இந்தியா எதிர்பார்த்தது. ஆனால், அவர்களுக்குப் போதுமான வேலைவாய்ப்புகளை இந்தியாவால் உருவாக்க முடியவில்லை. அதே நேரத்தில், அமெரிக்கா அவர்களுக்குச் சிறந்த வேலைவாய்ப்புகளையும் வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளையும் வழங்கியது. இதனால், திறமையான இந்தியப் பொறியாளர்களுக்கு அமெரிக்கா முக்கியமான இலக்காக மாறியது.

இன்றும்கூட, இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகங்களில் சேர்வது மிகவும் கடினமான ஒன்றாக உள்ளது. ஆண்டுதோறும் சுமார் 10 லட்சம் பேர் விண்ணப்பிக்கும் நிலையில், அவர்களில் ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவானவர்களுக்கே சேர்க்கை கிடைக்கிறது.

Google நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரி சுந்தர் பிச்சை, பிரபல முதலீட்டாளரும் Sun Microsystems நிறுவனத்தின் இணை நிறுவனருமான வினோத் கோஸ்லா, IBM நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரி அரவிந்த் கிருஷ்ணா ஆகியோர் இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகங்களின் முன்னாள் மாணவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

1965ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்தியப் பொறியாளர்களின் முதல் பெரிய அலை அமெரிக்காவை நோக்கிச் சென்றது. இரண்டாவது பெரிய அலை 1990களின் இறுதியில் Y2K பிரச்சினையைச் சமாளிப்பதற்கான பணியமர்த்தலின்போது உருவானது.

இரண்டாவது முன்னேற்றம்: மருத்துவர்களுக்கான தேவை.

1965ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம், அமெரிக்க ஜனாதிபதி லிண்டன் பி. ஜான்சன் மருத்துவக் காப்பீடு மற்றும் மருத்துவ உதவித் திட்டச் சட்டத்தில் கையெழுத்திட்டார். இதன் விளைவாக, ஏறத்தாழ ஒரே இரவில் இரண்டு கோடி அமெரிக்கர்கள் சுகாதாரப் பாதுகாப்புத் திட்டங்களின் கீழ் பயன்பெறத் தகுதி பெற்றனர். ஆனால், இவ்வளவு பெரிய எண்ணிக்கையிலான மக்களுக்குச் சிகிச்சை அளிப்பதற்குத் தேவையான மருத்துவப் பணியாளர்கள் அமெரிக்க மருத்துவமனைகளில் போதுமான அளவில் இல்லை.

அதே காலகட்டத்தில் வியட்நாம் போர் தீவிரமடைந்திருந்தது. மருத்துவப் பணியாளர்கள் போர்முனைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். போரில் காயமடைந்தும் ஊனமுற்றும் திரும்பிய வீரர்களுக்கும் நீண்டகால மருத்துவப் பராமரிப்பு தேவைப்பட்டது.

இந்தச் சூழலில் அமெரிக்க மருத்துவமனைகள் வெளிநாடுகளை நோக்கிப் பார்வையைத் திருப்பின. மீண்டும் இந்தியா உதவிக்கரம் நீட்டியது. இந்தியாவில் பயிற்சி பெற்ற மருத்துவர்கள் அமெரிக்காவின் மருத்துவப் பணியாளர் பற்றாக்குறையைப் போக்குவதில் முக்கியப் பங்காற்றினர்.

1980களில் எய்ட்ஸ் தொற்றுநோய் பரவியபோதும், 2020களின் தொடக்கத்தில் கொரோனா பெருந்தொற்று உலகையே உலுக்கியபோதும், அமெரிக்காவின் மருத்துவத் துறையில் இந்திய மருத்துவர்கள் முன்னணியில் நின்று பணியாற்றினர்.

இந்தியர்கள் தங்களுடைய கல்வி மற்றும் பயிற்சிக்காக அமெரிக்கா நேரடியாக அதிகம் செலவிடாமலேயே, அவர்களுடைய திறமைகளால் அமெரிக்கா பெரும் பயனடைந்துள்ளது. இந்திய மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள் உள்ளிட்ட பலர் அமெரிக்காவில் உயர்கல்வி மற்றும் மேம்பட்ட பட்டங்களைப் பெற்றிருந்தாலும், அவர்களுடைய அடிப்படைக் கல்வி மற்றும் பயிற்சியின் பெரும்பகுதி இந்தியாவிலேயே நடைபெற்றுள்ளது.

இந்த உண்மையை இன்னும் நேர்மையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், இந்தியா உள்ளிட்ட ஏழை மற்றும் வளரும் நாடுகள் தங்களுடைய கல்வி வளங்களையும் மனித ஆற்றலையும் பயன்படுத்தி அமெரிக்காவின் வளர்ச்சிக்கு ஒருவகையில் மானியம் வழங்கி வருகின்றன என்றே கூற வேண்டும்.

அமெரிக்க ஜனாதிபதிகள் தங்களுடைய ஆட்சிக்காலத்தை அடையாளப்படுத்தும் முழக்கங்களின் மூலம், தாங்கள் விட்டுச்செல்ல விரும்பும் வரலாற்றுப் பாரம்பரியத்தை வெளிப்படுத்த விரும்புகின்றனர்.

ஜான் எஃப். கென்னடி தனது தொலைநோக்குப் பார்வையை ‘புதிய எல்லைப்புறம்’ (New Frontier) என்று அழைத்தார். பனிப்போரில் வெற்றி பெறுவதும், கம்யூனிசத்தின் பரவலைத் தடுப்பதும் அவரது முக்கிய நோக்கங்களாக இருந்தன. இதற்காக அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தில் முதலீடு செய்வதுடன், அமெரிக்காவை விண்வெளி ஆராய்ச்சியிலும் முன்னோக்கி நகர்த்தினார்.

லிண்டன் பி. ஜான்சன் தனது கொள்கையை ‘மகத்தான சமுதாயம்’ (Great Society) என்று அழைத்தார். முதியவர்களையும் ஏழைகளையும் பாதுகாப்பதும், வறுமையைக் குறைப்பதும் அவரது முக்கிய நோக்கங்களாக இருந்தன. வறுமையின் கொடுமையை நேரடியாக அறிந்திருந்த அவர், சமூகத்தில் பின்தங்கிய மக்களுக்குச் சுகாதாரப் பாதுகாப்பை வழங்க விரும்பினார். அதன் ஒரு பகுதியாக மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டங்களையும், குடியுரிமை உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டங்களையும் கொண்டுவந்தார்.

இந்த இரு ஜனாதிபதிகளின் தொலைநோக்குப் பார்வைகளிலும் வெளிநாடுகளிலிருந்து திறமையானவர்களை வரவேற்கும் அணுகுமுறை முக்கிய இடம் பெற்றிருந்தது.

டொனால்ட் டிரம்பின் முழக்கம் ‘அமெரிக்காவை மீண்டும் சிறந்ததாக்குவோம்’ (Make America Great Again) என்பதாகும்.

ஆனால், அவர் விட்டுச்செல்லக்கூடிய மிக முக்கியமான வரலாற்றுப் பாரம்பரியங்களில் ஒன்று, அமெரிக்காவை ஒரு காலத்தில் உலகின் மிகச் சிறந்த நாடாக மாற்றுவதற்குப் பெரிதும் உதவிய திறமையான குடியேற்றவாசிகளைப் புறக்கணித்ததும், அவர்களுக்கான வாய்ப்புகளைச் சுருக்கியதுமாக இருக்கலாம்.

• யோகி.