செயற்கை நுண்ணறிவு வேலைவாய்ப்புகளைப் பறிக்குமா?

பொருளாதாரத்தில் உருவாகக்கூடிய அபாயங்கள் குறித்து ஒரு மாறுபட்ட, கவலையளிக்கும் பார்வை.

பழைய மற்றும் புதிய இயந்திர எதிர்ப்பாளர்கள் (Luddites)

பொருளாதார நிபுணர் ஸ்டீன் வான் நியூவர்பர்க்கின் (Stijn Van Nieuwerburgh) புதிய ஆய்வின்படி, சுமார் 200 மெகாவாட் மின்திறன் கொண்ட ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவுப் பயிற்சி மையத்தை (AI Training Facility) உருவாக்குவதற்கு ஏறத்தாழ 8.2 பில்லியன் டாலர் செலவாகும். ChatGPT, Claude போன்ற செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகளை இயக்குவதற்குத் தேவையான ஏராளமான தரவுகளைச் செயலாக்கும் மையங்களே இவை.

இத்தகைய ஒரு மையத்தைக் கட்டமைப்பது, கணிசமான எண்ணிக்கையிலான கட்டுமானத் தொழிலாளர்களுக்கு தற்காலிகமாக வேலைவாய்ப்பை வழங்கும். மேலும், ஒரு தரவு மையத்தின் மொத்தச் செலவில் பெரும்பகுதியைக் கொண்டிருக்கும் வன்பொருள் மற்றும் மென்பொருட்களைத் தயாரிப்பவர்களுக்கும் மறைமுகமாக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும். இருப்பினும், அத்தகைய ஒரு தரவு மையம் முழுமையாகச் செயல்படத் தொடங்கிய பிறகு, அதில் வெறும் 50 முதல் 150 பேர் வரை மட்டுமே பணிபுரிவார்கள் என்று வழக்கமான மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இது மிகவும் குறைவான எண்ணிக்கையாகத் தோன்றினால், உண்மையிலேயே அது அப்படித்தான்.

அமெரிக்கத் தொழிலாளர்கள், சராசரியாக, உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்களைவிட அதிக மூலதன வளங்களைக் கொண்டு பணியாற்றுகின்றனர். அப்படியிருந்தும், ஒரு தொழிலாளிக்கு ஆதரவாக இருக்கும் மொத்த நிலையான சொத்துகளின் மதிப்பு — இதைப் பற்றி பின்னர் விரிவாகப் பார்ப்போம் — சுமார் 7 லட்சம் டாலர்கள் மட்டுமே.

இதன்படி கணக்கிட்டால், 8 பில்லியன் டாலர் மூலதனத்தை ஒரு தரவு மையத்தில் முதலீடு செய்வதற்குப் பதிலாக, செயற்கை நுண்ணறிவுடன் தொடர்பில்லாத வேறு துறைகளில் முதலீடு செய்திருந்தால், சராசரியாக 10,000-க்கும் அதிகமான தொழிலாளர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கியிருக்க முடியும். ஆனால், அதே தொகையை ஒரு தரவு மையத்தில் முதலீடு செய்வதன் மூலம் கிடைப்பது சுமார் 100 வேலைவாய்ப்புகள் மட்டுமே.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், தரவு மையங்களைக் கட்டுவதற்குச் செலவிடப்படும் அதே தொகையை மற்ற தொழில்களில் முதலீடு செய்திருந்தால் உருவாகியிருக்கக்கூடிய வேலைவாய்ப்புகளில் சுமார் ஒரு சதவீதத்தை மட்டுமே தரவு மைய முதலீடுகள் உருவாக்குகின்றன.

செயற்கை நுண்ணறிவு, அமெரிக்காவில் ஏற்கெனவே நிலவி வரும் கடுமையான வருமான மற்றும் செல்வ ஏற்றத்தாழ்வுப் பிரச்சினையை மேலும் மோசமாக்கக்கூடும் என்ற விவாதம் பரவலாக நடைபெற்று வருகிறது. இன்றைய கட்டுரையில் அந்தப் பிரச்சினையைப் பற்றிய சற்றே மாறுபட்ட பார்வையை முன்வைக்க விரும்புகிறேன். இருப்பினும், இங்கு நான் முன்வைக்கும் வாதம், நவீனப் பொருளியலின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான டேவிட் ரிக்கார்டோவின் சிந்தனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

தற்போது கிடைத்துள்ள ஆதாரங்கள் அனைத்தும், தரவு மையங்களில் செய்யப்படும் முதலீடுகள் பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் செய்யப்பட வேண்டிய முதலீடுகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளுகின்றன என்பதையே சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பது எனது வாதம்.

கடந்த வாரம் நான் வாதிட்டதைப் போல, செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான மூலதன முதலீடுகள், மூலதனத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான பிற சாத்தியமான வழிகளைப் புறக்கணிக்கச் செய்கின்றன. மேலும், தரவு மையங்களில் மிகக் குறைவான தொழிலாளர்களே பணிபுரிவதால், செயற்கை நுண்ணறிவுக்காக தற்போது செலவிடப்படும் பிரம்மாண்டமான தொகை, ஒட்டுமொத்தமாகத் தொழிலாளர்களுக்கான தேவையையும் கணிசமாகக் குறைக்கக்கூடும்.

இது ஒரு சிறிய தாக்கம் அல்ல. 2032ஆம் ஆண்டுக்குள், உலகின் மிகப்பெரிய அளவிலான தரவு மையங்களை இயக்கும் நிறுவனங்கள் (Hyperscalers) 10 டிரில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான தொகையை முதலீடு செய்யக்கூடும் என்று வான் நியூவர்பர்க் மதிப்பிடுகிறார்.

இந்த அளவிலான மூலதன முதலீடு, பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் செய்யப்படும் முதலீடுகளைப் பாதிக்கும் என்பதற்கான ஆதாரங்கள் உள்ளன. மேலும், தரவு மையங்கள் மிகக் குறைவானவர்களுக்கே வேலைவாய்ப்பு வழங்குவதால், ஒரு மேலோட்டமான கணக்கீடுகூட என்னை அதிர்ச்சியடையச் செய்யும் ஓர் எண்ணிக்கையைத் தருகிறது: தரவு மையங்களில் முதலீடு செய்யப்படும் மூலதனம், வேறு துறைகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டிருந்தால் வேலைவாய்ப்பைப் பெற்றிருக்கக்கூடிய தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையுடன் ஒப்பிடுகையில், ஏறத்தாழ ஒரு கோடி குறைவான தொழிலாளர்களுக்கே வேலைவாய்ப்பை வழங்கக்கூடும்.

இதன் பொருள் வேலையின்மை ஒரு கோடி அதிகரித்துவிடும் என்பதல்ல. மாறாக, தொழிலாளர்களுக்கான தேவை குறைவதால் ஊதியங்கள் மீது கீழ்நோக்கிய அழுத்தம் ஏற்படும். ஏற்கெனவே தொழிலாளர்களுக்குப் பாதகமாகவும் மூலதன உரிமையாளர்களுக்குச் சாதகமாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் பொருளாதார அதிகாரச் சமநிலை மேலும் மோசமடையும் என்பதே இதன் பொருள்.

செயற்கை நுண்ணறிவின் எழுச்சிக்கு முன்பே, இலாபத்துடன் ஒப்பிடும்போது ஊதியமாக வழங்கப்படும் தேசிய வருமானத்தின் பங்கு வேகமாகக் குறைந்து வந்துள்ளது. இதனுடன் செல்வந்தர்களின் கைகளில் பொருளாதார அதிகாரம் குவிவதும் அதிகரித்து வருகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவின் தொழிலாளர் விரோத விளைவுகள் இந்தப் போக்கை மேலும் விரைவுபடுத்தக்கூடும்.

கடந்த ஜூன் மாதம், செயற்கை நுண்ணறிவின் எழுச்சி என்பது ஒருவகையான ‘மூலதனச் சார்பு தொழில்நுட்ப மாற்றம்’ (Capital-biased Technological Change) என்பதை நான் ஒப்புக்கொண்டிருந்தாலும், அது தொழிலாளர்களின் நலனில் மிகப்பெரிய எதிர்மறை விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்ற வாதம் குறித்து எனக்கு சில ஐயங்கள் இருந்தன.

ஆனால், அதன் பின்னர் செயற்கை நுண்ணறிவுக்காகச் செய்யப்படும் மூலதனச் செலவினத்தின் பிரம்மாண்டமான அளவும், அந்த முதலீடு உருவாக்கும் வேலைவாய்ப்புகள் மிகக் குறைவாக இருப்பதும் தெளிவாகத் தெரியவந்துள்ளன. பொருளாதாரத் தரவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான எனது அணுகுமுறையிலும் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. இதன் விளைவாக, இந்தக் கட்டுரை முன்பு நான் கொண்டிருந்ததைவிட அதிக அவநம்பிக்கையான ஒரு பார்வையை முன்வைக்கிறது.

கட்டணத் தடையைத் தாண்டி, பின்வரும் தலைப்புகளை ஆராயலாம்:

1. செயற்கை நுண்ணறிவில் மூலதனமும் உழைப்பும்: பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளுடன் ஒப்பீடு.
2. செயற்கை நுண்ணறிவும் முதலீட்டு நெருக்கடியும்.
3. கடந்த காலத்தின் ஒரு பாடம்: 19ஆம் நூற்றாண்டின் ஒப்புமைகள்.
4. பிரச்சினையின் உண்மையான அளவு.

செயற்கை நுண்ணறிவில் மூலதனமும் உழைப்பும்: பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளுடன் ஒப்பீடு

கடந்த மாதம், ‘வால் ஸ்ட்ரீட் ஜர்னல்’ (Wall Street Journal) பத்திரிகை, “அமெரிக்காவின் தரவு மையங்களில் ஒன்றில் வேலை செய்வது எப்படி இருக்கும்?” என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டது.

அந்தக் கட்டுரையின் செய்தியாளர், வர்ஜீனியாவில் உள்ள ஒரு பெரிய தரவு மையத்திற்குச் சென்று, அங்கு நிலவிய மனித நடமாட்டமற்ற சூழலை விவரித்திருந்தார். அந்தக் கட்டிடம் பெரும்பாலும் கம்பிகளால் நிரம்பிய, வானளாவிய உயரமுள்ள கூண்டுகளைப் போன்ற அமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தது. நீண்ட, எதிரொலிக்கும் தாழ்வாரங்களில் சில தொழில்நுட்பப் பணியாளர்கள் ஸ்கூட்டர்களைப் பயன்படுத்திச் சென்று வந்தனர். ஆனால், அங்கு பணிபுரிபவர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாகவே இருந்தது.

பாதுகாப்புப் பணியாளர்களையும், வாடிக்கையாளர் நிறுவனங்களால் அனுப்பப்பட்ட தொழிலாளர்களையும் சேர்த்துக்கொண்டாலும், கட்டிடத்தின் பிரம்மாண்டமான அளவுடன் ஒப்பிடும்போது அங்கு பணிபுரிந்தவர்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு. செய்தியாளர் சென்ற ஒரு சாதாரண வார நாளில்கூட, அந்தக் கட்டிடத்தின் பல அறைகள் ஆளரவமின்றிக் காலியாகக் கிடந்தன.

மிகப்பெரிய மூலதன முதலீடுகள் செய்யப்படும் இடங்களில் மிகக் குறைவான மனிதர்களே பணிபுரிவது தரவு மையங்களுக்கு மட்டும் உரிய தனித்துவமான அம்சமல்ல.

ஒரு காலத்தில் துறைமுகங்கள் தொழிலாளர்களின் பரபரப்பான நடமாட்டத்தால் நிறைந்திருந்தன. ஆனால், நவீனக் கொள்கலன் துறைமுகங்களைப் பாருங்கள். பிரம்மாண்டமான கிரேன்கள் தரப்படுத்தப்பட்ட சரக்குப் பெட்டிகளை கப்பல்களில் ஏற்றியும் இறக்கியும் கொண்டிருக்கும். ஆனால், கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை ஒரு மனிதரைக்கூடப் பார்க்க முடியாது. ஒரு பேரழிவுக்குப் பிறகு மனிதர்களே இல்லாமல் போய்விட்ட உலகத்தைச் சித்தரிக்கும் திரைப்படக் காட்சியைப் போல அவை காட்சியளிக்கின்றன.

இருப்பினும், பொருளாதாரத்தின் பெரும்பாலான துறைகள் இத்தகையவை அல்ல.

அமெரிக்காவில் ஏறத்தாழ 16 கோடித் தொழிலாளர்கள் பணிபுரிகின்றனர். இவர்கள் தொழிற்சாலைகள், அலுவலகக் கட்டிடங்கள், வீடுகள், கார்கள், குளிர்சாதனப் பெட்டிகள் போன்ற நீடித்த பயன்பாட்டுப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட 100 டிரில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான மதிப்புள்ள நிலையான சொத்துகளைப் பயன்படுத்திப் பணியாற்றுகின்றனர்.

இதன்படி, சராசரியாக ஒரு தொழிலாளியின் பணிக்கு ஆதரவாக சுமார் 7 லட்சம் டாலர் மதிப்புள்ள மூலதனம் உள்ளது.

இந்தக் கணக்கீட்டின்படி, 8 பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள ஒரு தரவு மையத்திற்குச் செலவிடப்படும் தொகை, பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டிருந்தால் சராசரியாக 10,000-க்கும் அதிகமான தொழிலாளர்களின் வேலைவாய்ப்பை ஆதரித்திருக்கும். ஆனால், வால் ஸ்ட்ரீட் ஜர்னல் செய்தியாளர் பார்வையிட்ட தரவு மையத்தில் பணிபுரிந்தவர்கள் சுமார் 120 பேர் மட்டுமே.

ஆனால், இந்த ஒப்பீட்டில் ஒரு முக்கியமான அம்சம் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். தரவு மையத்தைக் கட்டுவதற்கான கட்டுமானப் பணிகளில் ஈடுபடும் தொழிலாளர்கள், அதற்குள் நிறுவப்படும் தகவல் செயலாக்கக் கருவிகளைத் தயாரிப்பவர்கள், மென்பொருளை வடிவமைக்கும் நிரலாளர்கள் எனப் பலருக்கும் வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கிறது. எனவே, அவர்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று சிலர் வாதிடலாம்.

ஆனால், இங்குதான் முக்கியமான ஒரு வேறுபாடு இருக்கிறது.

தரவு மையங்கள் கட்டப்படாவிட்டாலும், அந்தக் கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் வேறு கட்டிடங்களைக் கட்டியிருப்பார்கள். வன்பொருள் தயாரிப்பாளர்கள் வேறு தொழில்களுக்குத் தேவையான உபகரணங்களை உற்பத்தி செய்திருப்பார்கள். மென்பொருள் பொறியாளர்கள் வேறு நிறுவனங்களுக்கான மென்பொருட்களை உருவாக்கியிருப்பார்கள்.

அதாவது, தரவு மையங்களுக்கான முதலீடு இல்லாவிட்டாலும், இந்தத் தொழிலாளர்களுக்கு வேறு இடங்களில் வேலைவாய்ப்புகள் கிடைத்திருக்கும் என்பதே இங்குள்ள முக்கியமான வாதம்.

இதன் பொருள், செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான முதலீடுகள் பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டிய முதலீடுகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளுகின்றன என்பதாகும். பொருளாதாரத்தில் இதனை ‘முதலீடுகளை வெளியேற்றுதல்’ (Crowding Out) என்று அழைக்கிறோம்.

எனவே, தரவு மையங்களின் கட்டுமானத்திலும் அவற்றுக்குத் தேவையான உபகரணங்களின் தயாரிப்பிலும் உருவாகும் வேலைவாய்ப்புகளை, செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறை புதிதாக உருவாக்கிய வேலைவாய்ப்புகளாக மட்டும் கணக்கிட முடியாது.

செயற்கை நுண்ணறிவும் முதலீட்டு நெருக்கடியும்

கடந்த வாரம் கூட்ட நெரிசல் மற்றும் முதலீடுகள் குறித்த எனது பதிவை, பொருளாதார நிபுணர் ஸ்டீவ் ராட்னர் தயாரித்த ஒரு கவனத்தை ஈர்க்கும் வரைபடத்துடன் தொடங்கியிருந்தேன்.

தரவு மையங்களுக்கான முதலீடுகள் அதிகரித்துள்ள அதே நேரத்தில், பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் முதலீடுகள் குறைந்துள்ளன என்பதையே அந்த வரைபடம் காட்டியது.

பொருளாதார நிபுணர் ஜேசன் ஃபர்மனின் சமீபத்திய ஆய்வும் இந்தக் கருத்தை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான மூலதனச் செலவினங்களில் பெரும்பகுதி கட்டிடங்களுக்குப் பதிலாகக் கணினி உபகரணங்கள், தகவல் செயலாக்கக் கருவிகள் மற்றும் மென்பொருட்களுக்காகச் செலவிடப்படுகிறது. இதனால் தொழில்நுட்ப முதலீடுகள் அதிகரித்திருந்தாலும், பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் செய்யப்பட்ட முதலீடுகள் குறைந்துள்ளன. ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, தொழில்நுட்பத் துறையில் ஏற்பட்ட முதலீட்டு அதிகரிப்பு, பிற துறைகளில் ஏற்பட்ட முதலீட்டுச் சரிவால் ஏறத்தாழ ஈடுசெய்யப்பட்டுள்ளது.

இதனுடன் மேலும் ஒரு முக்கியமான புள்ளிவிவரத்தையும் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

அமேசான், மைக்ரோசாஃப்ட், ஆல்பபெட் மற்றும் மெட்டா ஆகிய நான்கு பெரிய நிறுவனங்கள் செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறையில் மிகப்பெரிய அளவில் முதலீடு செய்து வருகின்றன. பல்வேறு ஊடக அறிக்கைகள், இந்த நிறுவனங்களின் மூலதனச் செலவினங்கள் குறித்த தோராயமான மதிப்பீடுகளை வழங்குகின்றன.

இந்த நிறுவனங்கள் நடப்பு ஆண்டில் சுமார் 800 பில்லியன் டாலரை முதலீடு செய்யக்கூடும். இது அமெரிக்காவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 2.5 சதவீதமாகும். 2022ஆம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது இது சுமார் 1.9 சதவீதப் புள்ளிகள் அதிகமாகும்.

ஆனால், ஒட்டுமொத்த நிலையான முதலீட்டில் ஏற்பட்டுள்ள அதிகரிப்பு மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால், செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான முதலீடுகள் அதிகரித்துள்ள அளவுக்கு, பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் முதலீடுகள் குறைந்துள்ளன என்பதாகும்.

தரவு மையங்களுக்கான முதலீடுகள் பிற துறைகளின் முதலீடுகளைக் குறைப்பதற்கான முக்கியமான வழிமுறைகளில் ஒன்று வட்டி விகிதங்களாகும்.

கடந்த வாரம் வெளியிட்ட அறிமுகக் கட்டுரையில், செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறையின் வளர்ச்சியே வட்டி விகிதங்கள் உயர்வதற்கான மிக முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம் என்று நான் வாதிட்டிருந்தேன்.

உயரும் வட்டி விகிதங்கள் செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறையின் முதலீடுகளைப் பெரிதாகப் பாதிக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால், பிற துறைகளில் முதலீடு செய்வதற்கான செலவை அதிகரித்து, அவற்றின் முதலீடுகளைத் தடுக்கின்றன. இதுவே பொருளாதாரத்தில் ‘முதலீடுகளை வெளியேற்றுதல்’ என்பதன் பாரம்பரிய வடிவமாகும்.

இதுதவிர, மின்சாரம், நினைவகச் சில்லுகள் (Memory Chips) மற்றும் பிற அரிய தொழில்நுட்ப வளங்களுக்கான போட்டி போன்ற காரணங்களாலும் பிற துறைகளின் வளர்ச்சி பாதிக்கப்படுகிறது. இவை முதலீடுகளை வெளியேற்றும் நெருக்கடியின் புதிய வடிவங்களாகும்.

இதன் அடிப்படையான கருத்து என்னவென்றால், தரவு மையங்களைக் கட்டுவதற்கான கட்டுமான வேலைகளையோ, அவற்றுக்குத் தேவையான உபகரணங்களைத் தயாரிக்கும் வேலைகளையோ, அந்தத் தொழில்துறை உருவாக்கிய புதிய வேலைவாய்ப்புகளாகக் கருதக் கூடாது.

ஏனெனில், செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறை வளர்ச்சி அடையாதிருந்தாலும், அந்தத் தொழிலாளர்கள் வேறு துறைகளில் பணியாற்றியிருப்பார்கள். அவர்கள் வேறு கட்டமைப்புகளைக் கட்டியிருப்பார்கள்; மற்ற தொழில்களுக்குத் தேவையான உபகரணங்களைத் தயாரித்திருப்பார்கள்.

எனவே, இங்கு நாம் செய்ய வேண்டிய சரியான ஒப்பீடு என்னவென்றால், அடுத்த சில ஆண்டுகளில் மிகப்பெரிய தரவு மைய நிறுவனங்கள் முதலீடு செய்யப்போகும் 10 டிரில்லியன் டாலர் மூலதனம், தரவு மையங்களில் முதலீடு செய்யப்பட்டால் எத்தனை பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கும் என்பதையும், அதே தொகை பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டிருந்தால் எத்தனை பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைத்திருக்கும் என்பதையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதாகும்.

இந்த ஒப்பீட்டின் பிரம்மாண்டமான விளைவுகளைப் பார்ப்பதற்கு முன்பு, பொருளாதார வரலாற்றையும் பொருளாதாரக் கோட்பாடுகளின் வரலாற்றையும் சற்றுத் திரும்பிப் பார்ப்பது அவசியம்.

கடந்த காலத்தின் ஒரு பாடம்: 19ஆம் நூற்றாண்டின் ஒப்புமைகள்

இயந்திர எதிர்ப்பாளர்கள் (லுட்டைட்டுகள்) முன்னேற்றத்தையும் தொழில்நுட்பத்தையும் கண்மூடித்தனமாக எதிர்த்தவர்கள் அல்ல. அவர்கள் இங்கிலாந்தின் ஆடைத் தொழிற்சாலைகளில் பணிபுரிந்த தொழிலாளர்கள். அவர்களில் பலர் திறமையான நெசவாளர்களாகவும் கைவினைஞர்களாகவும் இருந்தனர்.

விசைத்தறிகள் உள்ளிட்ட புதிய இயந்திரங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால், அவர்களுடைய பாரம்பரியத் தொழில்களும் வருமானமும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டன. புதிய இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்திய தொழிற்சாலை உரிமையாளர்கள் ஊதியங்களைக் குறைத்தனர்; பாரம்பரியத் தொழிலாளர் நடைமுறைகளையும் மீறினர்.

இதனால் ஆத்திரமடைந்த தொழிலாளர்கள், குறிப்பாகத் தங்களுடைய வாழ்வாதாரத்தைப் பாதித்த இயந்திரங்களை அடித்து நொறுக்கினர். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அவர்களுடைய எதிர்ப்புக்குப் பின்னால் உண்மையான பொருளாதாரக் குறைகள் இருந்தன.

அக்காலத்தின் மிகச் சிறந்த பொருளாதார நிபுணர்களில் ஒருவரான டேவிட் ரிக்கார்டோ இந்தப் பிரச்சினையைக் கவனித்தார்.

1817ஆம் ஆண்டில் வெளியான அவரது புகழ்பெற்ற நூலான ‘அரசியல் பொருளாதாரம் மற்றும் வரிவிதிப்பின் கோட்பாடுகள்’ (Principles of Political Economy and Taxation), பொருளாதார நிகழ்வுகளை விளக்குவதற்காக எளிமைப்படுத்தப்பட்ட கணித மற்றும் எண் அடிப்படையிலான மாதிரிகளைப் பயன்படுத்தியது.

சர்வதேச வர்த்தகத்தில் ஒப்பீட்டு அனுகூலம் (Comparative Advantage) மற்றும் நிலத்திற்கான வாடகை எவ்வாறு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது என்பது குறித்த அவரது விளக்கங்கள் பொருளாதாரத் துறையில் மிகவும் புகழ்பெற்றவை.

1821ஆம் ஆண்டு வெளியான அந்த நூலின் மூன்றாவது பதிப்பில், ‘இயந்திரங்களைப் பற்றி’ (On Machinery) என்ற தலைப்பில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை அவர் சேர்த்தார்.

அதில், ‘லுட்டைட்டுகளின்’ எதிர்ப்பிலும் ஒரு நியாயம் இருப்பதாக அவர் முடிவு செய்தார். உண்மையில், அவர்களுடைய வாதத்தைவிட விரிவான ஒரு கருத்தை அவர் முன்வைத்தார்.

தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் குறிப்பிட்ட வகையான திறன்களையும் வேலைகளையும் மதிப்பிழக்கச் செய்யக்கூடும் என்பதே அவரது வாதமாக இருந்தது.

ரிக்கார்டோ ஒரு இயந்திர எதிர்ப்பாளரோ அல்லது இடதுசாரியோ அல்ல. இருப்பினும், சில குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில், மூலதனத்தை அதிகமாகச் சார்ந்த புதிய தொழில்நுட்பங்களின் அறிமுகம், நாட்டின் மொத்தச் செல்வத்தை அதிகரித்தாலும், ஒட்டுமொத்த வேலைவாய்ப்பைக் குறைக்கக்கூடும் என்று அவர் வாதிட்டார்.

இதனால் ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்கள் மட்டுமல்லாமல், ஒட்டுமொத்தத் தொழிலாளர் சமூகமே பாதிக்கப்படக்கூடும் என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

நவீனப் பொருளாதார வல்லுநர்கள் இந்தப் பிரச்சினையை விவாதிக்கும்போது, ‘மூலதனச் சார்பு தொழில்நுட்ப மாற்றம்’ (Capital-biased Technological Change) என்ற கருத்தைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

ரிக்கார்டோவின் பகுப்பாய்வு, அடிப்படையில், இந்த நவீனப் பொருளாதாரக் கருத்துக்கு மிக நெருக்கமானதாக இருந்தது. ஆனால், அவரது அணுகுமுறை சற்றே வித்தியாசமானது. மேலும், செயற்கை நுண்ணறிவின் வேலைவாய்ப்பு விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அவரது சிந்தனை மிகவும் பொருத்தமானதாக உள்ளது.

ரிக்கார்டோ பயன்படுத்திய பழைய பொருளாதாரச் சொற்கள் சில நேரங்களில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால், அவரது வாதத்தின் அடிப்படை மிகவும் எளிமையானது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் முதலீடு செய்வதற்குக் குறிப்பிட்ட அளவு மூலதனமே கிடைக்கிறது என்று அவர் கருதுகிறார். அந்த மூலதனத்தைப் பயன்படுத்தி, பழைய தொழில்நுட்பங்களின் மூலம் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியும்.

ஆனால், அதே அளவு மூலதனத்தைப் பயன்படுத்தி மிகக் குறைவான தொழிலாளர்களைக் கொண்டு அதிக உற்பத்தியைச் செய்யக்கூடிய புதிய இயந்திரங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டால் என்ன நடக்கும்?

அத்தகைய முதலீடு நிறுவனங்களுக்குக் கூடுதல் லாபத்தைத் தரக்கூடும். ஆனால், பழைய தொழில்நுட்பத்தில் அதே அளவு மூலதனத்தைப் பயன்படுத்தியிருந்தால் கிடைத்திருக்கக்கூடிய வேலைவாய்ப்புகள் குறையும்.

மற்ற காரணிகள் மாறாமல் இருக்கும் நிலையில், இதன் விளைவாக ஒட்டுமொத்த வேலைவாய்ப்பு குறையக்கூடும் என்பதே ரிக்கார்டோவின் வாதம்.

இன்று செயற்கை நுண்ணறிவின் வருகையால் நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதை ரிக்கார்டோவின் இந்தக் கோட்பாடு மிகச் சிறப்பாக விளக்குகிறது.

செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான மூலதனச் செலவினம் மிகப்பெரிய அளவில் அதிகரித்துள்ளது. அதே நேரத்தில், செயற்கை நுண்ணறிவுடன் தொடர்பில்லாத பிற துறைகளில் செய்யப்படும் முதலீடுகள் ஏறத்தாழ அதே அளவுக்குக் குறைந்துள்ளன.

அதாவது, செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான முதலீடுகள் பிற முதலீடுகளை வெளியேற்றியுள்ளன.

இதன் பொருள், ரிக்கார்டோ விவரித்த பொருளாதாரச் சூழலை ஒத்த ஒரு நிலை இன்று உருவாகியுள்ளது என்பதாகும். எந்தவொரு குறிப்பிட்ட ஆண்டிலும் முதலீடு செய்வதற்குக் கிடைக்கும் மூலதனம் ஒரு வரையறைக்குட்பட்டதாக இருக்கும்போது, செயற்கை நுண்ணறிவுக்குச் செல்லும் முதலீடுகள் மற்ற துறைகளுக்குச் செல்ல வேண்டிய முதலீடுகளைக் குறைக்கின்றன.

மேலும், இந்த மூலதனம் முதலீடு செய்யப்படும் தரவு மையங்கள், பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளைவிட மிக அதிகமான மூலதனச் செறிவைக் கொண்டவை. அதாவது, மிகப்பெரிய அளவிலான முதலீட்டுடன் ஒப்பிடும்போது அவை மிகக் குறைவான தொழிலாளர்களையே பணியமர்த்துகின்றன.

இங்கு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும்.

தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் தொழிலாளர்களைப் பாதிக்கக்கூடும் என்ற ரிக்கார்டோவின் வாதம், ‘தொழிலாளர் தேவையின் மொத்த அளவு நிலையானது’ என்ற தவறான கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல.

அதாவது, பொருளாதாரத்தில் செய்யப்பட வேண்டிய வேலைகளின் எண்ணிக்கை ஒரு குறிப்பிட்ட அளவில்தான் இருக்கும் என்றும், தொழிலாளர்கள் அதிக உற்பத்தித்திறன் கொண்டவர்களாக மாறினால் வேலைவாய்ப்புகள் குறையும் என்றும் அவர் கூறவில்லை.

இங்குள்ள உண்மையான பிரச்சினை, தொழிலாளர்கள் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளுக்கான தேவையின் வரம்பு அல்ல. மாறாக, தொழிலாளர்களைப் பணியமர்த்தும் நிறுவனங்களுக்குக் கிடைக்கும் மூலதனத்தின் வரையறுக்கப்பட்ட அளிப்பே முக்கியப் பிரச்சினையாகும்.

செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான முதலீடுகள் பிற துறைகளின் முதலீடுகளை வெளியேற்றுவதால் உருவாகும் இந்தப் பிரச்சினை எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கும்?

மிகப் பெரியதாக இருக்கும்.

பிரச்சினையின் உண்மையான அளவு

மூலதனச் செலவினங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, ஒரு டிரில்லியன் டாலர் இங்கே, மற்றொரு டிரில்லியன் டாலர் அங்கே என்று கணக்கிட்டுக்கொண்டே போனால், இறுதியில் அது கற்பனைக்கு எட்டாத அளவிலான உண்மையான பணமாக மாறிவிடுகிறது.

வான் நியூவர்பர்க் போன்ற ஆய்வாளர்கள் கணிப்பதுபோல, செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறை இறுதியில் 10 டிரில்லியன் டாலர் அல்லது அதற்கும் அதிகமான மூலதனத்தை ஈர்க்கும் என்றால், அமெரிக்கா போன்ற மிகப்பெரிய பொருளாதாரத்திற்குக்கூட அது பிரம்மாண்டமான தொகையாகும்.

இதற்கான கணக்கைப் பார்ப்போம்.

ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல, அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தில் ஒரு தொழிலாளிக்குச் சராசரியாக 7 லட்சம் டாலர் மதிப்பிலான நிலையான சொத்துகள் ஆதரவாக உள்ளன.

2032ஆம் ஆண்டிற்குள் இந்த மதிப்பு ஒரு தொழிலாளிக்கு 10 லட்சம் டாலராக உயர்ந்துவிடும் என்று சற்றுத் தாராளமாகக் கணக்கிட்டுக்கொள்வோம்.

அப்படியானால், செயற்கை நுண்ணறிவுக்காக ஒதுக்கப்படும் 10 டிரில்லியன் டாலர் மூலதனம், அது செயற்கை நுண்ணறிவுடன் தொடர்பில்லாத பிற துறைகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டிருந்தால், சுமார் ஒரு கோடித் தொழிலாளர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை ஆதரித்திருக்கும்.

இப்போது தரவு மையங்களின் வேலைவாய்ப்புத் திறனைப் பார்ப்போம்.

8 பில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான ஒரு தரவு மையம் சுமார் 120 தொழிலாளர்களைப் பணியமர்த்துகிறது. அதாவது, ஒவ்வொரு ஒரு பில்லியன் டாலர் முதலீட்டுக்கும் சுமார் 15 வேலைவாய்ப்புகள் மட்டுமே கிடைக்கின்றன.

இதன்படி, 10 டிரில்லியன் டாலர் முதலீட்டில் உருவாக்கப்படும் தரவு மையங்கள் ஏறத்தாழ 1.5 லட்சம் பேருக்கு மட்டுமே வேலைவாய்ப்பை வழங்கும்.

பிற துறைகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டிருந்தால் கிடைத்திருக்கக்கூடிய வேலைவாய்ப்புகளுடன் ஒப்பிடும்போது, இது மிகச் சிறிய எண்ணிக்கையாகும்.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், மற்ற காரணிகள் மாறாமல் இருக்கும் நிலையில், செயற்கை நுண்ணறிவுக்காக மூலதனத்தை மறுஒதுக்கீடு செய்வதன் விளைவாக, அமெரிக்காவில் மொத்த வேலைவாய்ப்பு ஏறத்தாழ ஒரு கோடி தொழிலாளர்கள் அளவுக்குக் குறையக்கூடும். இது அமெரிக்காவின் மொத்த வேலைவாய்ப்பில் சுமார் 6 சதவீதமாகும்.

ஊதியங்கள் மீதான அழுத்தமும் அதிகரிக்கும் ஏற்றத்தாழ்வும்

மற்ற காரணிகள் அனைத்தும் மாறாமல் இருக்காது. தொழிலாளர்களுக்கான தேவை குறையும்போது, ஊதியங்கள் மீது கீழ்நோக்கிய அழுத்தம் ஏற்படும். இதன் விளைவாக, மூலதனத்தின் விலையுடன் ஒப்பிடும்போது தொழிலாளர்களின் உழைப்புக்கான விலை குறையக்கூடும்.

இதனால் தேசிய வருமானத்தில் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் பங்கும் குறையும்.

இத்தகைய சரிவு குறிப்பாகக் கவலைக்குரியது. ஏனெனில், பொருளாதாரத்தில் உருவாகும் வருமானமும் செல்வமும் ஏற்கெனவே தொழிலாளர்களிடமிருந்து விலகி, மூலதனத்தின் உரிமையாளர்களை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன.

தேசிய வருமானத்தில் ஊழியர்களின் ஊதியமாகவும் பிற உழைப்பு வருமானங்களாகவும் வழங்கப்படும் பங்கு தொடர்ந்து குறைந்து வருகிறது.

இந்தச் சரிவின் ஒரு பகுதி புள்ளிவிவரக் கணக்கீட்டில் ஏற்படும் மாறுபாடுகளால் உருவாகியிருக்கலாம். குறிப்பாக, சிறு வணிக உரிமையாளர்கள் தங்களுடைய வருமானத்தை வரி நோக்கங்களுக்காக வெவ்வேறு பிரிவுகளின் கீழ் கணக்கிடுவதால் சில புள்ளிவிவர மாற்றங்கள் ஏற்படலாம்.

ஆனால், இந்தச் சரிவின் பெரும்பகுதி உண்மையானது. செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான முதலீடுகள் தற்போதைய போக்கிலேயே தொடர்ந்தால், இந்த வீழ்ச்சி மேலும் வேகமடையக்கூடும்.

இருப்பினும், இங்கு ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையை முன்வைக்க வேண்டும்.

இதுவரை கூறிய அனைத்தையும் வைத்துக்கொண்டு, செயற்கை நுண்ணறிவு தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை நிச்சயமாக மோசமாக்கிவிடும் என்று முடிவுசெய்துவிட முடியாது.

செயற்கை நுண்ணறிவின் ஆதரவாளர்கள், இந்தத் தொழில்நுட்பம் உற்பத்தித்திறனைப் பிரம்மாண்டமாக உயர்த்தும் என்றும், அதன் விளைவாக நாட்டின் மொத்த தேசிய வருமானம் கணிசமாக அதிகரிக்கும் என்றும் வாதிடுகின்றனர்.

அவர்களுடைய கணிப்பு உண்மையாக இருந்தால், தேசிய வருமானத்தில் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் பங்கு குறைந்தாலும், அவர்களுடைய உண்மையான ஊதியம் அதிகரிக்கக்கூடும்.

ஏனெனில், மொத்த வருமானம் மிகப்பெரிய அளவில் அதிகரிக்கும் நிலையில், அதில் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் சதவீதப் பங்கு குறைந்தாலும், அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் மொத்த வருமானம் அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது.

ஆனால், இது நிகழ வேண்டுமானால், செயற்கை நுண்ணறிவு உண்மையிலேயே உற்பத்தித்திறனைப் பெருமளவில் அதிகரித்து, பொருளாதாரத்தின் மொத்த வருமானத்தையும் உயர்த்த வேண்டும்.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், செயற்கை நுண்ணறிவுக்காகச் செய்யப்படும் இந்தப் பிரம்மாண்டமான முதலீடுகள், இறுதியில் பெருமளவிலான வளங்களை வீணடிக்கும் செயலாக மாறிவிடக்கூடாது.

ஆனால், கவலைக்குரிய விஷயம் என்னவென்றால், செயற்கை நுண்ணறிவு இதுவரை உண்மையிலேயே மிகப்பெரிய உற்பத்தித்திறன் ஆதாயங்களை உருவாக்கியுள்ளது என்பதற்கான உறுதியான ஆதாரங்கள் ஆச்சரியமளிக்கும் அளவுக்குக் குறைவாகவே உள்ளன.

இது ஒரு பொருளாதாரக் கவனிப்பு மட்டுமே; தொழிலாளர்களின் வருமானம் குறித்து முன்கூட்டியே வெளியிடப்படும் பேரழிவு எச்சரிக்கை அல்ல. இருப்பினும், தேசிய வருமானத்தில் தொழிலாளர்களுக்கான பங்கு குறைவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவர்களுடைய உண்மையான ஊதியங்களும் குறையக்கூடும் என்ற சாத்தியக்கூறை நாம் நிராகரித்துவிட முடியாது.

இறுதியாக, இந்தக் கட்டுரையின் மையக் கவலையை மீண்டும் வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்.

தற்போதைய நிலையில், தரவு மையத் துறைக்கு மிகப்பெரிய அளவிலான மூலதனம் தேவைப்படுகிறது என்பதும், அந்தத் துறை பெருமளவிலான முதலீடுகளை ஈர்க்கிறது என்பதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இதன் விளைவாக, பொருளாதாரத்தின் பிற துறைகளில் செய்யப்பட வேண்டிய முதலீடுகள் குறைகின்றன.

தரவு மையங்கள் மிகக் குறைவானவர்களுக்கே வேலைவாய்ப்பு அளிப்பதால், மற்ற காரணிகள் மாறாமல் இருக்கும் நிலையில், இந்த முதலீட்டு மாற்றத்தின் நிகர விளைவாக ஏறத்தாழ ஒரு கோடி வேலைவாய்ப்புகள் இழக்கப்படக்கூடும்.

அமெரிக்கா போன்ற மிகப்பெரிய பொருளாதாரத்திற்குக்கூட இது மிகப்பெரிய பாதிப்பாகும்.

• யோகி.